Vefa neydi ki? Bir bardak suyun hatrı varken eskilerde, beraber geçirilen yılların hatrı şimdilerde nerede? Sabır denilen olguyu mu kaybettik.  Ya da; çok mu vefasız olduk? Ne kolay oldu, düne arkanı dönüp gitmek... Sahi; gitmek miydi zor olan , kalmak mi? Bu durumda kime yazık oluyor? Gitmeye mecbur bırakılana mı"mecbur muydu gitmeye, gidişi keyfinemiydi? Yoksa; kalana mı? Vefanın öldüğü idam edildiği an ise tam bu zaman aralığında olsa gerek... Sen, ben davası başladığında tüm yaşanmışlıkların hatrı bitip, vefa ölüyor galiba ikili ilişkilerde... Tabiki; sadece ikili ilişkilerde değil, tüm insancıl münasebetlerde de... Gerçi; insanlığı da sattık çıkar yolunda... Vefayı kurban eğledik, daha güzeline ulaşmak yolunda... Aynaya baktığınızda yüreğiniz ne diyor bu konuda? Yüreğiniz, korkusuzca, acabaya ihtimal bırakmadan söyleyebiliyor mu vefalı insan olduğunuzu? Eğer ki söyleyebiliyorsa bu hayat da kazananlar arasındasınız demektir... Sanırım; nankörlük ile vefa arasındaki ince çizgi  ne karekter de insan olduğumuzu ortaya koyuyor... Şimdi; soruyorum ne kadar insanız? Yüreğiniz vefanın tarifini nasıl yansıtıyor aynadaki yansımanıza? Çıkar üstüne kurulu bu hayat... Mesala; Kadın Ankara'ya yeni taşınmıştı... Kendisiyle aynı anda apartmana taşınan genç komşus; "Abla iki liran var mı?" diye sordu... Kadının yirmi lirası vardı ve "bozdurursam harcanır" diye düşünmesine rağmen paranın tümünü verdi komusuna ve "ihtiyacın kadarını alırsın içinden" dedi Vermeyip de ne yapacaktı ki... En samimi, yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen komşusuydu... Gün geldi, kadının bir liraya ihtiyacı oldu... İsteyebileceği tek kişi, en yakın komşusuydu... Çaldı sıkıla, bıkıla kapısını... İhtiyacı olan parayı istedi... Aldığı yanıt karşısında anlamıştı vefanın öldüğünü... Komşusu, "abla on liram var ama bozdurursam harcanır gider kusuruna bakma veremem" demişti... Unutmayın ki; sizin için küçük farzettiğiniz, önemsiz gözüken şeyler hangi duyguların katili oluyor kim bilir? Kazanmak vefadan, kaybetmek ise vefasızlıktandır Binnur Doğan